Cad iad na tionchair a bhíonn ag am triomú ró-fhada do phíobáin chruach?

Nuair a dhéantar píopaí cruach atá brataithe le tuaslagóir a thriomú in oigheann thriomú, is féidir dhá impleachtaí a bheith ag an am a thriomú ró-fhada: tá ceann amháin ró-fhada a thriomú ag teocht níos airde, agus an ceann eile ró-fhada a thriomú ag teocht níos ísle. Má tá an t-am a thriomú ró-fhada ag teocht níos airde, cuirfidh sé faoi deara go mbeidh an tuaslagóir ró-théamh, rud a fhágann go mbeidh sé dóite agus buí ar dhromchla an phíobáin chruach. Cailleann tuaslagóir den sórt sin a éifeacht galbhánaithe-chúnamhach agus mar thoradh air sin cailltear galbhánú. Ar an láimh eile, má tá an t-am a thriomú ró-fhada ag teocht níos ísle, ní féidir leis an taise sa tuaslagóir galú go tapa. De réir mar a dhíríonn an taise i dtreo foircinn na bpíobán cruach, fanfaidh sé ar bhallaí istigh na bpoll ag an dá cheann, ag caolú na gcomhpháirteanna tuaslagóra agus ag cruthú coinníollacha fabhracha le haghaidh ocsaídiúcháin. D'fhéadfadh galbhánú a bheith caillte mar thoradh air seo ar dhromchlaí balla istigh na bpoll ag an dá cheann agus go dtarlódh "pléascadh" le linn galbhánú an tumoideachais.